Μεσημέρι

Ξύπνησα μεσημέρι.

Δικό μου.

Το ρολόι μιλούσε άλλη γλώσσα.

Απόγευμα.

Ποτέ δεν με ρώτησε.

Ηλίθιες συμβάσεις.

Λεπτά και ώρες και δευτερόλεπτα. 

Κι η σκύλα να τραγουδάει παράνοια

Γονατισμένη ανάστροφα στον ουρανίσκο.

Πόρνη! Πόρνη!

Σελήνη βρώμικη. Θαμπή.

Να διεισδύει ταπεινωτικά στο αίμα μου. 

Στη σκέψη μου.

Στην ψυχανάλυση της φρενίτιδάς μου.

Βιαστικά κάθισα μετά. Με την πλάτη κρύα στον τοίχο.

Τις κοκκινισμένες αράδες να αλλάζω.

Τις ζωές που δεν στάθηκαν να σουλουπώσω.

Ανορθόγραφες συνυπάρξεις.

Έμεινα με τη ρωγμή να κεντάει στίχους.

Στο στήθος. Στο ντουβάρι. Στο αίμα.

Δαίμονας ζωγραφισμένος 

Χωρίς ρίμα.

Καμιά ομοιοκαταληξία

Άνευ κατάληξης.

Πουθενά εκτός δεν φυλακίστηκε.

Εντός μου                      Να διαλύει την μήτρα της γέννας              Στο αεί του ποτέ μου